»

چاپ این نوشته

محبت پیامبر، محبت به حق بود نه میل!

sirpZp_535اسلام نیز قانون محبت است. قرآن، پیغمبر اکرم را «رحمه للعالمین» معرفى مى‏کند:
وَ ما ارْسَلْناکَ الّا رَحْمَهً لِلْعالَمینَ «۱».نفرستادیم تو را مگر که مهر و رحمتى باشى براى جهانیان.
یعنى نسبت به خطرناکترین دشمنانت نیز رحمت باشى و به آنان محبت کنى «۲» اما محبتى که قرآن دستور مى‏دهد آن نیست که با هر کسى مطابق میل و خوشایند او عمل کنیم، با او طورى رفتار کنیم که او خوشش بیاید و لزوماً به سوى ما کشیده شود. محبت این نیست که هر کسى را در تمایلاتش آزاد بگذاریم و یا تمایلات او را امضا کنیم. این محبت نیست بلکه نفاق و دورویى است. محبت آن است که با حقیقت توأم باشد. محبت خیر رساندن است و احیاناً خیر رساندن‏ها به شکلى است که علاقه و محبت طرف را جلب نمى‏کند. چه بسا افرادى که انسان از این رهگذر به آنها علاقه مى‏ورزد و آنها چون این محبتها را با تمایلات خویش مخالف مى‏بینند به جاى قدردانى دشمنى مى‏کنند. بعلاوه محبت منطقى و عاقلانه آن است که خیر و مصلحت جامعه بشریت در آن باشد نه خیر یک فرد و یا یک دسته بالخصوص. بسا خیر رساندن‏ها و محبت کردن‏ها به افراد که عین شر رساندن و دشمنى کردن با اجتماع است.
در تاریخ مصلحین بزرگ، بسیار مى‏بینیم که براى اصلاح شؤون اجتماعى‏ مردم مى‏کوشیدند و رنجها را به خود هموار مى‏ساختند اما در عوض جز کینه و آزار از مردم جوابى نمى‏دیدند. پس اینچنین نیست که در همه جا محبت، جاذبه باشد بلکه گاهى محبت به صورت دافعه‏اى بزرگ جلوه مى‏کند که جمعیتهایى را علیه انسان متشکل مى‏سازد.
منبع:   مجموعه‏آثاراستادشهیدمطهرى، ج‏۱۶، ص: ۲۲۹

پیوند یکتا برای این مقاله: http://shms.ir/%d9%85%d8%ad%d8%a8%d8%aa-%d9%be%db%8c%d8%a7%d9%85%d8%a8%d8%b1%d8%8c-%d9%85%d8%ad%d8%a8%d8%aa-%d8%a8%d9%87-%d8%ad%d9%82-%d8%a8%d9%88%d8%af-%d9%86%d9%87-%d9%85%db%8c%d9%84/

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*